Een land zonder solidariteit is een woestenij zonder cultuur
Wat is een cultuur zonder empathie, zonder solidariteit, zonder voornemen van oprecht samenleven? Zonder de waarden die een samenleving tot waarlijk een plaats van oprecht samen leven maken, is er geen ruimte voor een zinvolle cultuur. Wat rest is een dor landschap waar enkel ongeremde emotie overheerst, een vrijhaven voor de onderbuik, een plek waar de ratio voor constructieve samenwerking en samen leven zoek is en waar de ratio voor discriminatie en destructie de overhand heeft.
Een samenleving dient heel frequent en heel gedegen, ja systematisch te onderzoeken wat het betekent humaan te zijn, wat mens zijn en existentieel samenleven betekenen, wat het betekent te geven en te nemen, wat eigen belang en belang van de samenleving betekent.
Dat groepen in de samenleving andere groepen op basis van afkomst, uiterlijk en religie willen uitsluiten ter bescherming van de eigen cultuur is een contradictio in terminis, ‘een stijlfiguur of taal- en denkfout waarbij je twee of meer woorden met elkaar verbindt die elkaars betekenis direct uitsluiten’ (Genootschap onze taal). Wanneer je mensen en groepen uitsluit heeft een cultuur geen bodem, integendeel, je holt alles van welke beleving er ook is uit. Het probleem is dat wat de natuurlijke evolutie voortbrengt door de mens niet ongedaan gemaakt kan worden, althans niet zonder ernstige gevolgen voor de toekomst en het voortbestaan van de groep die anderen uitsluit. Waarom? Omdat het een eindeloos, glijdende schaal is. Uitsluiting van de ene groep treft vroeg of laat uitsluiting van anderen, met name degenen die als oppositie worden beschouwd. Het ontaardt – letterlijk – in een paranoia samenleving, een dorre, onvruchtbare woestenij waar innerlijke chaos de overhand heeft.
Het is gemakkelijk oneliners van partijen te volgen die uitsluiting angst propageren. Werkelijk luisteren naar wat er wordt verkondigd en er de verantwoordelijkheid voor nemen, vraagt wat anders. Het vraagt te onderzoeken wat er werkelijk wordt gezegd en wat de consequenties zijn. Uitsluiting van anderen betekent in feite demoniserende propaganda voeren over de ruggen van anderen heen. En dat dit wordt gedaan door te schermen met een angst voor het verdwijnen van een eigen cultuur.
Wie zo politiek voert is onbekend met de betekenis van ‘politiek’ en heeft het debat en de cultuur bij voorbaat al verloren. Angstpolitiek bedrijven toont het tegenovergestelde van moed. Je hiervoor beroepen op een cultuur is je beroepen op fictie.
Beeld: Profielactueel | Openart
